| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
اگر تو پابه پای من بیایی، اگر تو قلبت را بستری کنی برای خوابهای نیلگون من..
اگر تو چشمانت را نرگس کنی برای طپش قلب من... آنگاه من عاشقانه هایم را برایت به تصویر میکشم... برایت از قلب بیقرارم میگویم و آنگاه از نگاه آتشینم... شایدبرایت جالب باشد که بدانی بهانه ی بودنم تنها رفتن توست.شایداگر میماندی و ادامه میدادی ،من میرفتم.... اما تو رفتی تا من بمانم.... ادامه دهم و نفسهای عاشقم را هدیه کنم به انان که زندگی را با طعم توت فرنگی دوست دارند... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 9:39 توسط مصطفی سلطانی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|